Ναπολέων Μαραβέγιας

Άρθρα στον τύπο

Advertisements

Γιατί οι Γάλλοι φόρεσαν τα κίτρινα γιλέκα…

Η αυθόρμητη εξέγερση στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, με την έμπνευση των «κίτρινων γιλέκων», η οποία πήρε τεράστιες διαστάσεις χωρίς να υπάρχει συγκροτημένη δομή και ηγεσία, αποτελεί ένα παλιό φαινόμενο, με σύγχρονη όμως έκφραση.

Προφανώς η εισαγωγή του φόρου στα καύσιμα αποτέλεσε την αφορμή και το διαδίκτυο τον κύριο δίαυλο επικοινωνίας και συντονισμού της κίνησης αυτής, αλλά οι αιτίες της εξέγερσης είναι πολύ βαθύτερες και δεν αφορούν μόνο τη Γαλλία. Οι καταστροφές της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, οι τραυματισμοί και η απώλεια ζωών δεν είναι πάρα η θλιβερή κορυφή του παγόβουνου. (περισσότερα…)

Advertisements

Η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ

Είναι γνωστό ότι η Βρετανία ποτέ δεν υπήρξε υπόδειγμα κοινοτικής χώρας, καθώς ποτέ δεν δέχτηκε την ευρωπαϊκή – κοινοτική αντίληψη της συμμετοχής σ’ έναν υπερεθνικό οργανισμό και την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων και εξουσιών που αυτή συνεπάγεται. Οι εξαιρέσεις από τους κοινοτικούς κανόνες, οι δισταγμοί και οι παλινωδίες χαρακτηρίζουν όλη την πορεία της Βρετανίας κατά τα 45 χρόνια συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Συχνά υπονόμευε τις ευρωπαϊκές πολιτικές που δεν ήταν απολύτως σύμφωνες με τα συμφέροντά της, όπως, π.χ., την Κοινή Αγροτική Πολιτική και την Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας, ενώ αντιστεκόταν στη δημιουργία ευρωπαϊκών πολιτικών, όπως, π.χ., η Κοινωνική Πολιτική. (περισσότερα…)

Ευρωπαϊκές αναταράξεις στη μεταμνημονιακή πορεία της χώρας

Είναι γνωστή η αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ Ιταλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη συμμαχική κυβέρνηση των κομμάτων Λέγκα του Βορρά και Κίνημα Πέντε Αστέρων που θεωρούνται, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, «αντιευρωπαϊκά» κόμματα. Αφορμή για τη διαμάχη μεταξύ ιταλικής κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί ο ιταλικός προϋπολογισμός, που υπεβλήθη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με υψηλότερο έλλειμμα από αυτό που ορίζουν οι κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η ιταλική πλευρά προσάπτει στην Ε.Ε. έλλειψη δημοκρατικής ευαισθησίας απέναντι σε μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση και η ευρωπαϊκή πλευρά κάνει λόγο για αδιαφορία της ιταλικής κυβέρνησης για τους κοινούς ευρωπαϊκούς κανόνες που έχουν συμφωνηθεί. Μέχρι να επέλθει κάποιας μορφής συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών, η ανησυχία για το ευρωπαϊκό μέλλον της Ιταλίας και για τη φερεγγυότητά της να αποπληρώσει το πολύ μεγάλο εξωτερικό της χρέος (της τάξης του 130% του ΑΕΠ) δημιουργεί ένα περιβάλλον αστάθειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η σημασία της ιταλικής οικονομίας είναι αυτονόητη για την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, καθώς, μετά την «αποχώρηση» της Βρετανίας, η Ιταλία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην Ε.Ε. και το χρέος της σε απόλυτα μεγέθη είναι προφανώς δυσθεώρητο. (περισσότερα…)

Η αναβίωση του εθνικισμού και η ευρωπαϊκή απο-ολοκλήρωση

Η δημιουργία και η εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τη δεκαετία του 1950 μέχρι την παγκόσμια οικονομική κρίση υπήρξε εκπληκτική. Αν σκεφτεί κανείς ότι στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, και κυρίως από το 1930 και μετά, ο εθνικισμός στη Δυτική Ευρώπη βρισκόταν στο απόγειό του, η μετέπειτα υποχώρησή του μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η δημιουργία των ευρωπαϊκών θεσμών συνεργασίας ΕΚΑΧ, ΕΟΚ και ΕΥΡΑΤΟΜ αποτελεί ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο.

Αυτό το ευρωπαϊκό επίτευγμα των έξι αρχικών ευρωπαϊκών κρατών αναπτύχθηκε και οδήγησε στην Ευρωπαϊκή Ενωση των 28 χωρών μετά από συνεχείς διευρύνσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις που συνέβαλαν σε όλη αυτή την εκπληκτική πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης βρίσκονταν, αρχικά τουλάχιστον, στα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Αργότερα, και με δισταγμούς, η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία «αγκάλιασε» την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ενώ και η κομμουνιστική Αριστερά, στην ευρωκομμουνιστική μετριοπαθή εκδοχή της, ανανέωσε την προβληματική του ευρωπαϊκού ιδεώδους και συνέβαλε στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας. (περισσότερα…)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε υπαρξιακή κρίση;

Το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα εξήντα χρόνια μετά τη δημιουργία του (1958-2018), αντιμετωπίζει σήμερα την πιο μεγάλη , ίσως, υπαρξιακή του κρίση. Ομαδοποιήσεις, αναχωρήσεις, αψιμαχίες και ακροδεξιές αποκλίσεις, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα προβλημάτων που απειλεί τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτσι, οι χώρες του Βίσεγκραντ αντιστέκονται στην ευρωπαϊκή «συγκυριαρχία». Η «βιαστική» ενσωμάτωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ, χωρίς προηγουμένως να έχει υποχωρήσει η «φοβία» της πρώην Σοβιετικής κυριαρχίας, οδήγησε τις χώρες αυτές σε αντίσταση στους κανόνες της ΕΕ, με την Ουγγαρία και την Πολωνία πρωταγωνιστές στην αντι-ευρωπαϊκή πολιτική με αφορμή το μεταναστευτικό ζήτημα. (περισσότερα…)

Η επόμενη ημέρα χωρίς τους «βαρβάρους»;

Η φράση «και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;» από το πασίγνωστο συμβολικό ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη μπορεί να συνοψίσει το ερώτημα που βρίσκεται στη σκέψη των περισσότερων πολιτών της χώρας μας: Τώρα, μετά τα μνημόνια και την τρόικα, τι πρέπει να κάνουμε ως οργανωμένη κοινωνία; Πόσο και πώς μετά την οκτάχρονη μνημονιακή περίοδο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας και να αναζητήσουμε νέες διεξόδους χωρίς να επιστρέψουμε στις παλιές συνήθειες; Πόσο και με ποιον τρόπο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας θα ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στη μεταμνημονιακή εποχή; Τα περιθώρια ελευθερίας που δημιουργούνται, μικρότερα ή μεγαλύτερα, ανάλογα με τους τομείς της δημόσιας ζωής, μετά την έξοδο της Ελλάδας από την απόλυτη εποπτεία των δανειστών μας, πώς μπορούν να αξιοποιηθούν δημιουργικά;

Πολλά είναι τα ερωτήματα σε αυτή τη νέα περίοδο που ζητούν απαντήσεις, οι οποίες πρέπει να δοθούν άμεσα, αν η χώρα μας θέλει να προχωρήσει μπροστά και να συνεχίσει απρόσκοπτα την ευρωπαϊκή της πορεία. (περισσότερα…)

Δυνατότητες και περιορισμοί για την επόμενη μέρα

Κάθε τέλος αποτελεί πάντοτε μια νέα αρχή, κάθε τέρμα είναι ταυτόχρονα και αφετηρία. Ετσι, το τέλος της μνημονιακής εποχής, όσο τυπικό κι αν χαρακτηρισθεί, αποτελεί και μια καινούργια αρχή με προσδοκίες ομολογημένες ή και ανομολόγητες. Ελπίδες συχνά ενδόμυχες ότι η νέα πορεία δεν θα έχει σισύφεια μοίρα!

Από την άποψη αυτή, η έξοδος από το τρίτο μνημόνιο συνοδεύεται από την ευχή η νέα πορεία να είναι όχι μόνο καλύτερη, αλλά και εποικοδομητική, ώστε να μην επιστρέψουμε στο παρελθόν. Να μην ξαναγυρίσουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, να θάψουμε οριστικά τις παλιές πελατειακές συνήθειες, τις κομματικές σκοπιμότητες και την αδιαφορία για το δημόσιο συμφέρον. (περισσότερα…)