Παρατηρώντας τον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ενωση αντιμετωπίζει τη σημερινή κρίση, μπορούμε να δεχθούμε την άποψη ότι υπάρχει μια ευρωπαϊκή στρατηγική που επιδιώκει, μέσω της επιβαλλόμενης λιτότητας, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε η ευρωπαϊκή περιφέρεια να γίνει «ανταγωνιστική», όχι μέσω της τεχνολογίας, αλλά μέσω της μείωσης του εργατικού κόστους και του περιορισμού των δαπανών του κράτους. Στόχος της είναι να αντισταθμισθεί η αναπτυξιακή δυναμική των αναδυόμενων χωρών (Κίνα, Βραζιλία, Ινδία κ.ά.), η οποία στηρίζεται ακριβώς πάνω στο χαμηλό κόστος εργασίας και στις ελάχιστες δυνατές κρατικές δαπάνες.

Αυτή η στρατηγική διανομής του εισοδήματος εις βάρος των εργαζομένων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα νομιμοποιείται, έως έναν βαθμό, στην κοινωνία των χωρών της ευρωπεριφέρειας, λόγω της πραγματικής αναγκαιότητας μείωσης των ελλειμμάτων τόσο του Προϋπολογισμού (μείωση των δημόσιων δαπανών) όσο και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (μείωση του εργατικού κόστους για να αυξηθούν οι εξαγωγές) προκειμένου οι χώρες αυτές να προσαρμοσθούν στις πραγματικές τους παραγωγικές δυνατότητες και να μη συνεχίσουν να στηρίζονται στον υπέρμετρο δανεισμό που τις οδήγησε στη σημερινή κρίση.

Βεβαίως, μπορεί να μην υπάρχει μια τέτοια στρατηγική και όσα συμβαίνουν να είναι αποτέλεσμα εκλογικών υπολογισμών των χωρών της βόρειας Ευρώπης, οι οποίες προκειμένου να μην καταβάλουν το κόστος που απαιτείται για να βοηθήσουν τις νότιες χώρες, τους επιβάλλουν σκληρή λιτότητα, παραβλέποντας ότι ο υπέρμετρος δανεισμός, ο οποίος στήριξε την πλασματική ευημερία των νοτίων χωρών, συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη των βόρειων, στο πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Ομως, αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι νότιες χώρες της Ευρώπης και ιδιαίτερα η χώρα μας, προσπαθώντας να επιτύχουν, μέσα σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια, τους επιβαλλόμενους στόχους για να ξεπεράσουν την κρίση, έχουν οδηγηθεί, και με δικές τους αστοχίες, σε αδιέξοδο (ύφεση και ανεργία), το οποίο, καθώς απειλεί τόσο την κοινωνική συνοχή όσο και την ίδια τη δημοκρατική τους προοπτική, μπορεί να ανατρέψει οποιονδήποτε υπαρκτό ή ανύπαρκτο ευρωπαϊκό σχεδιασμό.

ΕΘΝΟΣ 24/09/12

Σ’ όλες τις εποχές, από την Αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα μέχρι και τη Νεωτερική Εποχή, η Γνώση αποτελεί κρίσιμο παράγοντα ύπαρξης και ανάπτυξης μιας κοινωνίας και συνεπώς παραγωγοί και φορείς της Γνώσης αξιολογούνταν και αμείβονταν αναλόγως. Σήμερα, σ’ όλες τις χώρες του κόσμου οι καθηγητές Πανεπιστημίου, ως κατεξοχήν φορείς και παραγωγοί Γνώσης, έχουν ειδική μεταχείριση ως προς τις αμοιβές τους.

Σ’ όλες τις εποχές, από την Αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα μέχρι και τη Νεωτερική Εποχή, η Γνώση αποτελεί κρίσιμο παράγοντα ύπαρξης και ανάπτυξης μιας κοινωνίας και συνεπώς παραγωγοί και φορείς της Γνώσης αξιολογούνταν και αμείβονταν αναλόγως. Σήμερα, σ’ όλες τις χώρες του κόσμου οι καθηγητές Πανεπιστημίου, ως κατεξοχήν φορείς και παραγωγοί Γνώσης, έχουν ειδική μεταχείριση ως προς τις αμοιβές τους.

Η ειδική αυτή μεταχείριση των Καθηγητών δεν είναι μόνο αποτέλεσμα μακροχρόνιων σπουδών και συνεχών αξιολογήσεων, αλλά οφείλεται και στο γεγονός ότι είναι αυτοί που «παράγουν» το επιστημονικό δυναμικό μιας χώρας και στελεχώνουν τις απαιτητικότερες σε Γνώση θέσεις του κρατικού μηχανισμού. Επιπλέον, σε δύσκολες στιγμές για την επιβίωση ενός έθνους, οι καθηγητές Πανεπιστημίου, ως κάτοχοι της Γνώσης που απαιτείται για το ξεπέρασμα μιας κρίσιμης κατάστασης, καλούνται να αναλάβουν και τη διακυβέρνηση της χώρας (βλ. πρόσφατα, κυβέρνηση Μόντι στην Ιταλία, υπηρεσιακή κυβέρνηση στην Ελλάδα κ.α.).

Ορθώς, συνεπώς, το κράτος και στη χώρα μας επεφύλαξε ιδιαίτερη μεταχείριση στους καθηγητές Πανεπιστημίου, προσδιορίζοντας αμοιβές ανάλογες μ’ αυτές των δικαστικών λειτουργών και των βουλευτών. Πριν από μερικά χρόνια αυτή η αναλογία ανετράπη, παρότι και οι ίδιοι οι δικαστές και οι πτυχιούχοι βουλευτές αποτελούν «προϊόν» των καθηγητών Πανεπιστημίου. Στη συνέχεια έγιναν απαξιωτικές περικοπές της τάξης του 30% των ήδη χαμηλών, με βάση διεθνείς συγκρίσεις, αμοιβών τους. Σήμερα, με τις προγραμματιζόμενες νέες μειώσεις, επέρχεται ο απόλυτος εξευτελισμός.

Προφανώς, δεν απαξιώνονται ούτε εξευτελίζονται οι καθηγητές Πανεπιστημίου ως πρόσωπα, γιατί οι περισσότεροι διαθέτουν αναγνώριση της αξίας τους και σε διεθνές επίπεδο. Εξευτελίζεται όμως η Γνώση στη χώρα μας και απαξιώνεται πλήρως η λειτουργία της ως κρίσιμου συντελεστή για την ύπαρξη και την ανάπτυξη της κοινωνίας μας ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης, όταν έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο, όπως γίνεται σε άλλες χώρες. Αφού καθυβρίστηκαν τα τελευταία χρόνια, από άγνοια, υστεροβουλία ή/και φθόνο, οι φορείς της, οι καθηγητές Πανεπιστημίου, είναι ευκολότερο τώρα να εξευτελίζεται πλήρως αυτό που διαθέτουν, δηλαδή η Γνώση.

11/09/12

Μήπως η έξοδος από την ευρωζώνη θα μπορούσε να συμβάλει στην προσπάθεια της χώρας μας να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της, με την υποτίμηση της δραχμής, γλιτώνοντας έτσι από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας και της ύφεσης, που έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε απόγνωση; Δυστυχώς, η πρόταση αυτή δεν λαμβάνει υπόψη σημαντικά δεδομένα που ανατρέπουν αυτή τη διέξοδο της ελληνικής οικονομίας.

Πρώτα απ’ όλα, η έξοδος από το ευρώ μετά από χρεωκοπία, θα σημάνει άμεσα πλήρη αδυναμία δανεισμού από το εξωτερικού ,που είναι αναγκαίος αφενός για να μπορούμε να εξασφαλίσουμε τουλάχιστον μέρος των εισαγωγών μας, αφετέρου, για να καλυφθεί το ετήσιο πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 4-5 δισ. ευρώ που υπάρχει ακόμη (το έλλειμμα δηλαδή των δημοσίων εσόδων σε σχέση με τις δημόσιες δαπάνες μισθών, συντάξεων κ.λπ., χωρίς τους τόκους των δανείων). (περισσότερα…)

Το «τρίγωνο της γνώσης» εκφράζει τη στενή σχέση μεταξύ των τριών βασικών στοιχείων της αναπτυξιακής στρατηγικής στη σύγχρονη εποχή, δηλαδή της έρευνας, της εκπαίδευσης και της καινοτομίας.

Η έρευνα παράγει νέα γνώση, η οποία μεταδίδεται μέσω της εκπαίδευσης και, στη συνέχεια, το καλά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό είναι σε θέση να εφαρμόσει νέες τεχνολογικές και οργανωτικές μεθόδους και διαδικασίες, οι οποίες αυξάνουν την παραγωγικότητα και βελτιώνουν την ποιότητα της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Η αύξηση της παραγωγικότητας και η βελτίωση της ποιότητας αυξάνει την ποσότητα και την αξία του παραγόμενου προϊόντος, χωρίς να αυξάνονται οι χρησιμοποιούμενοι πόροι, πράγμα που μειώνει το κόστος παραγωγής και βελτιώνει τη διεθνή ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να αυξάνονται και οι αμοιβές των εργαζομένων. (περισσότερα…)

Η γερμανοϊταλική κατοχή ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, αρπακτική και βίαιη, όχι μόνο λόγω του φασιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος των χωρών αυτών, αλλά και επειδή ο πόλεμος συνεχιζόταν τόσο στη Β. Αφρική όσο και κυρίως στην αχανή Ρωσία. Χρειαζόταν συνεπώς ο Αξονας οικονομικούς πόρους σε χρήμα, πρώτες ύλες και μεταφορικά μέσα, προκειμένου να συνεχίσει τις κατακτητικές του διαθέσεις σε άλλα μέτωπα. Από την άλλη πλευρά, τόσο η προπολεμική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας όσο και οι καταστροφές του εξάμηνου πολέμου δημιουργούσαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την επιβίωση των Ελλήνων.

Η δυσκολία ανεφοδιασμού των πόλεων σε τρόφιμα, ιδίως στην τραγική περίοδο του χειμώνα 1941-1942, δεν οφείλεται μόνο στην έλλειψη μεταφορικών μέσων και καυσίμων, ούτε στην κακή κατάσταση του συγκοινωνιακού δικτύου, ούτε μόνο στην ανεπάρκεια της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, δεδομένου βεβαίως του αποκλεισμού από τους Συμμάχους. Ενα μεγάλο μέρος των δυσκολιών στον ανεφοδιασμό των πόλεων και κυρίως της Αθήνας με τρόφιμα οφείλεται στους μηχανισμούς που πολύ γρήγορα αναπτύχθηκαν στην κατοχική περίοδο. (περισσότερα…)