Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής κατάσταση επιδεινώνεται και δεν είναι στοιχειωδώς προβλέψιμη, καθώς δεν υπακούει στους παλαιούς κανόνες διεθνούς συμπεριφοράς.

Η αβεβαιότητα που εκδηλώνεται στη μεγάλη αμερικανική δημοκρατία σχετικά με τις αποφάσεις του Προέδρου της, η ανάδυση των νέων παγκόσμιων δυνάμεων, με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας να διεκδικεί σοβαρό ρόλο στη διεθνή σκηνή, η εντεινόμενη αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης, η ανάπτυξη εθνικιστικών δυνάμεων στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η χαώδης κατάσταση με την αποχώρηση της Βρετανίας, χωρίς συμφωνία, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η αμφιταλάντευση της Τουρκίας μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, ο πόλεμος στη Συρία και οι συνεχιζόμενες μεταναστευτικές ροές από τον Νότο προς τον Βορρά, είναι μόνο μερικές από τις εξελίξεις που κάνουν τον κόσμο ένα πέλαγος αβεβαιότητας. (περισσότερα…)

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, η σημασία της εκπαίδευσης ως δημόσιου αγαθού έχει από πολλά χρόνια επιβεβαιωθεί. Ολες οι σχετικές μελέτες εκτιμούν ότι η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη μιας χώρας σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από το εύρος και την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης. Δεν αμφισβητείται ότι η εκπαίδευση όλων των βαθμίδων δεν ωφελεί μόνο το άτομο που τη δέχεται, αλλά το σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας. Γιατί, όταν όλα τα άτομα έχουν περισσότερες δυνατότητες προσωπικής ανάπτυξης, η κοινωνία και η οικονομία προοδεύουν.

(περισσότερα…)

Ο Εθνικισμός σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, τροφοδοτούμενος από δύο, τουλάχιστον, βασικές αιτίες, τον φόβο των μεταναστών και τις οικονομικές ανισότητες, οι οποίες εντάθηκαν στην περίοδο της κρίσης, έχει εμφανισθεί απειλητικός για την ευρωπαϊκή δημοκρατία, καθώς λησμονήθηκαν τα δεινά, στα οποία οδήγησε πριν μερικές δεκαετίες.

Οι λιγότερο ευνοημένοι οικονομικά και κοινωνικά πολίτες όλων σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών νιώθουν ανασφάλεια μπροστά στο φάσμα της ανεργίας, που θεωρούν ότι προέρχεται από το μεταναστευτικό ρεύμα, και βεβαίως από τη νέα τεχνολογική επανάσταση. Καθώς τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα , συντηρητικά ή/και σοσιαλδημοκρατικά δεν φαίνεται να μπορούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στις ανησυχίες τους, αυτοί οι πολίτες αναζητούν άλλες, δυστυχώς αδιέξοδες, λύσεις. (περισσότερα…)

Στη σημερινή ψηφιακή εποχή συχνά γίνεται σύγχυση, σκόπιμη ή όχι, μεταξύ πληροφορίας και γνώσης, σε σημείο που πολλές φορές οι όροι αυτοί ταυτίζονται. Όμως η διαφορά μεταξύ των δύο όρων είναι σημαντική. Η γνώση προϋποθέτει τη δυνατότητα ενός ανθρώπου να επεξεργάζεται την πληροφορία και μέσα από μια σύνθετη διανοητική διαδικασία να τη μετασχηματίζει σε γνώση, ώστε να την κατανοεί και να την εντάσσει στο πνευματικό του κεφάλαιο. (περισσότερα…)

Το δημογραφικό πρόβλημα, όπως αναλύεται στην έκθεση της Βουλής και υπογραμμίζεται από ειδικούς επιστήμονες, αποτελεί εθνικό ζήτημα υψίστης σημασίας και συνεπώς πρέπει να του αποδοθεί η δέουσα προσοχή από το σύνολο του πολιτικού συστήματος της χώρας μας.

Οι προβολές του ύψους του πληθυσμού της χώρας με βάση διάφορα σενάρια, δείχνουν, στη χειρότερη περίπτωση, μια μείωση μέχρι το 2050 κατά 2,5 εκατομμύρια και στην καλύτερη μια μείωση κατά 900 χιλιάδες σε σχέση με τον σημερινό πληθυσμό (2015) που δεν ξεπερνά τα 10,9 εκατομμύρια. (περισσότερα…)

Η αυθόρμητη εξέγερση στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, με την έμπνευση των «κίτρινων γιλέκων», η οποία πήρε τεράστιες διαστάσεις χωρίς να υπάρχει συγκροτημένη δομή και ηγεσία, αποτελεί ένα παλιό φαινόμενο, με σύγχρονη όμως έκφραση.

Προφανώς η εισαγωγή του φόρου στα καύσιμα αποτέλεσε την αφορμή και το διαδίκτυο τον κύριο δίαυλο επικοινωνίας και συντονισμού της κίνησης αυτής, αλλά οι αιτίες της εξέγερσης είναι πολύ βαθύτερες και δεν αφορούν μόνο τη Γαλλία. Οι καταστροφές της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, οι τραυματισμοί και η απώλεια ζωών δεν είναι πάρα η θλιβερή κορυφή του παγόβουνου. (περισσότερα…)

Είναι γνωστό ότι η Βρετανία ποτέ δεν υπήρξε υπόδειγμα κοινοτικής χώρας, καθώς ποτέ δεν δέχτηκε την ευρωπαϊκή – κοινοτική αντίληψη της συμμετοχής σ’ έναν υπερεθνικό οργανισμό και την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων και εξουσιών που αυτή συνεπάγεται. Οι εξαιρέσεις από τους κοινοτικούς κανόνες, οι δισταγμοί και οι παλινωδίες χαρακτηρίζουν όλη την πορεία της Βρετανίας κατά τα 45 χρόνια συμμετοχής της στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Συχνά υπονόμευε τις ευρωπαϊκές πολιτικές που δεν ήταν απολύτως σύμφωνες με τα συμφέροντά της, όπως, π.χ., την Κοινή Αγροτική Πολιτική και την Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας, ενώ αντιστεκόταν στη δημιουργία ευρωπαϊκών πολιτικών, όπως, π.χ., η Κοινωνική Πολιτική. (περισσότερα…)

Είναι γνωστή η αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ Ιταλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη συμμαχική κυβέρνηση των κομμάτων Λέγκα του Βορρά και Κίνημα Πέντε Αστέρων που θεωρούνται, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, «αντιευρωπαϊκά» κόμματα. Αφορμή για τη διαμάχη μεταξύ ιταλικής κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί ο ιταλικός προϋπολογισμός, που υπεβλήθη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με υψηλότερο έλλειμμα από αυτό που ορίζουν οι κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η ιταλική πλευρά προσάπτει στην Ε.Ε. έλλειψη δημοκρατικής ευαισθησίας απέναντι σε μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση και η ευρωπαϊκή πλευρά κάνει λόγο για αδιαφορία της ιταλικής κυβέρνησης για τους κοινούς ευρωπαϊκούς κανόνες που έχουν συμφωνηθεί. Μέχρι να επέλθει κάποιας μορφής συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών, η ανησυχία για το ευρωπαϊκό μέλλον της Ιταλίας και για τη φερεγγυότητά της να αποπληρώσει το πολύ μεγάλο εξωτερικό της χρέος (της τάξης του 130% του ΑΕΠ) δημιουργεί ένα περιβάλλον αστάθειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η σημασία της ιταλικής οικονομίας είναι αυτονόητη για την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, καθώς, μετά την «αποχώρηση» της Βρετανίας, η Ιταλία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη στην Ε.Ε. και το χρέος της σε απόλυτα μεγέθη είναι προφανώς δυσθεώρητο. (περισσότερα…)

Η δημιουργία και η εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τη δεκαετία του 1950 μέχρι την παγκόσμια οικονομική κρίση υπήρξε εκπληκτική. Αν σκεφτεί κανείς ότι στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, και κυρίως από το 1930 και μετά, ο εθνικισμός στη Δυτική Ευρώπη βρισκόταν στο απόγειό του, η μετέπειτα υποχώρησή του μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η δημιουργία των ευρωπαϊκών θεσμών συνεργασίας ΕΚΑΧ, ΕΟΚ και ΕΥΡΑΤΟΜ αποτελεί ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο.

Αυτό το ευρωπαϊκό επίτευγμα των έξι αρχικών ευρωπαϊκών κρατών αναπτύχθηκε και οδήγησε στην Ευρωπαϊκή Ενωση των 28 χωρών μετά από συνεχείς διευρύνσεις. Οι πολιτικές δυνάμεις που συνέβαλαν σε όλη αυτή την εκπληκτική πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης βρίσκονταν, αρχικά τουλάχιστον, στα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Αργότερα, και με δισταγμούς, η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία «αγκάλιασε» την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ενώ και η κομμουνιστική Αριστερά, στην ευρωκομμουνιστική μετριοπαθή εκδοχή της, ανανέωσε την προβληματική του ευρωπαϊκού ιδεώδους και συνέβαλε στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας. (περισσότερα…)

Το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα εξήντα χρόνια μετά τη δημιουργία του (1958-2018), αντιμετωπίζει σήμερα την πιο μεγάλη , ίσως, υπαρξιακή του κρίση. Ομαδοποιήσεις, αναχωρήσεις, αψιμαχίες και ακροδεξιές αποκλίσεις, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα προβλημάτων που απειλεί τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτσι, οι χώρες του Βίσεγκραντ αντιστέκονται στην ευρωπαϊκή «συγκυριαρχία». Η «βιαστική» ενσωμάτωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ, χωρίς προηγουμένως να έχει υποχωρήσει η «φοβία» της πρώην Σοβιετικής κυριαρχίας, οδήγησε τις χώρες αυτές σε αντίσταση στους κανόνες της ΕΕ, με την Ουγγαρία και την Πολωνία πρωταγωνιστές στην αντι-ευρωπαϊκή πολιτική με αφορμή το μεταναστευτικό ζήτημα. (περισσότερα…)